«На востоке, на востоке
Что за жизнь без чайханы!» деген әнді дінге келмей тұрып сүйіп тыңдайтынбыз. Себебі түкті де түсінбегенбіз. Әншілерін жақсы көретінбіз. Енді байқасам бұл ән емес, бомба екен...
Бір заманда Бұхара қаласында Ислам діні өркендеп тұрған. Ол жерде ғалым да көп, ел де дінді дұрыс ұстанатын. Кейін сол жердің яхудилері бір аса қабілетті балаларын Ислам дінінен үлкен ғалым етіп тәрбиелейді де, оны дінбасы дәрежесіне көтеріп, жалған пәтуалар бергізіп Бұхарада діннің тоз-тозын шығарды. Яғни, Алладан қорықпайтын кәпір дінбасы болып тағайындалғасын, мұсылмандарды діннен алыстатты. Дін бұрмаланды. Мешітке барар жолдарға Шайханалар салынды. Ол жерде отырғандарға бөдене таластыру рұқсат етілді. Оның құмарына түскендер мешітпен қоштасты. Намаз уақытында гу-гу әңгіме, гүж-гүж қораз төбелестіру сәнге айналды. Қауым Алланың рахметінен құр қалды... Енді сол яхудилердің ұрпақтары бүкіл шығыс халқын шайханаға шақыруда. Ән деген әдемі қаруды дінге қарсы жұмсап жатыр. Ал, білімсіз бауырларымыз аузын ашып, көзін жұмып, тамсанады. Оларды сахнадан жібермей, гүлмен көмеміз...
Солай... Әр мұсылманға парыз етіп бекітілген намаз деген өте үлкен нығметті ұмыттырып, тіпті қаза етіп жіберетін, құмар ойындар мен бос әңгіменің, ғайбаттың ордасына айналған шайхананы Ислам ғалымдары харам деп есептейді.
Бүгінде сол харамыңыздың орнын теледидар басты. Көп ел соның құлына айналды. Жылан арбаған торғайдай содан көз ала алмайды. Осы бір оймақтай ғана ойымды қағаздан оқуға да кейбір адамға теле-тақсыр рұқсат ете қоймас – ау...